کدبازان

«

»

تیر ۰۳ ۱۳۹۳

Print this نوشته

ارزشیابی توصیفی تأکید بر نقاط مثبت

به نقاط قوت دانش آموزتان، تک رأی بدهید!

با توجه به اهمیت ارزشیابی توصیفی و مبنا شدن آن در سیستم آموزشی ما، در چند نوبت به معرفی آن خواهم پرداخت. البته این معرفی مثل معرفی کردن دکتر سیف نیست، برای این است که آموخته های دانشگاهی به حرف‌های قابل فهم برای همه تبدیل شود، آنچه که در دنیای امروز مهم است درک مفهوم است نه حفظ نام ها و کلمات، ما نیازمند این هستیم که همه ی جامعه ی ما معنی ارزشیابی توصیفی را واقعا درک کنند و با ما همراه باشند، نه اینکه یک عبارت بگوییم و هیچ کس هیچ چیز از آن نفهمد! بنابراین اساتیدی که مطالعه می‌فرمایند با این مبنا داوری بفرمایند.
ارزشیابی چیست؟
ارزشیابی یعنی جمع آوری مدرک و شواهد برای بررسی و تعیین میزان سطح یک عملکرد. معلم از عملکرد دانش آموز مدرک و شواهد جمع می‌کند تا روند فهم و درک و عملکرد او را بررسی و علل نقاط قوت و ضعف او را شناسایی کند. علل نقاط قوت را معرفی و تقویت و علل ضعف‌ها را با راهکارهای علمی و روان‌شناسانه، با کمک خانواده و به واسطهٔ خود دانش آموز درمان نماید. (این فرآیند در زبان ساده است اما یک دنیا حرف پشت آن وجود دارد که به مرور بررسی خواهیم کرد)
به نقاط قوت دانش آموزتان، تک رأی بدهید :
positive and negative check marks ارزشیابی توصیفی تأکید بر نقاط مثبت
در گذشته در مدارس ما، ارزشیابی یک هدف بود، یعنی چه؟ یعنی من بایست ۲۰ می‌گرفتم وگرنه شلاق ندامت مرا نوازش می‌داد، معلم، مدیر و خانواده مرا دانش آموز بد و تنبل خطاب می‌کردند و کلاً در حد یک مجرم بودم.
ارزشیابی توصیفی می‌گوید، ارزشیابی یک وسیله است نه هدف، یعنی به عنوان معلم قرار نیست ببینیم چه کسی ۲۰ می‌گیرد، هدف باید این باشد که به وسیلهٔ ارزشیابی نقاط قوت و مهارت‌های خوب دانش آموز را برای او و خانواده‌اش بازگو کنیم و از او تصویری مثبت بسازیم. باید دانش آموز را با تحسین و تقویت‌های خود تکان بدهیم، درست مثل یک نامزد انتخاباتی! در انتخابات همهٔ نامزدها نقاط مثبت و قوت خود و موفقیت‌هایشان را نشان می‌دهند، حتی کوچک‌ترین نقطه قوتشان را هم فریاد می‌زنند تا بگویند (من هستم!).

ارزشیابی توصیفی دیدن نقاط مثبت
ارزشیابی توصیفی هم می‌خواهد دانش آموزان نامزد انتخاباتی باشند و رقبای آنها نقاط مثبت و منفی خودشان است، معلم و خانواده و جامعه، نقاط قوت او را فریاد زده و تبلیغ کنند تا او به خودش رأی بدهد و اعتماد به نفس بدست بیاورد و نقاط مثبت خود را تقویت و پررنگ کند و در همهٔ عمر در مواجه با تمام مشکلات بگوید (من هستم)!
اگر دانش آموزی به (من هستم) برسد، اولین قدم ارزشیابی توصیفی برداشته شده است، برای رسیدن به این هدف معلم و خانواده باید در کنار دانش آموزشان باشند و از او حمایت کنند، او را شارژ کنند و با تحسین‌های درست (نه با صد آفرین و …) او را برای تقویت علل موفقیت خود یاری دهند، او باید علل موفقیت خود که نقاط قوت او را می‌سازند تقویت و پررنگ کند و نامزد انتخاباتی درجه یک خود باشد. چرا خود؟ چون در ارزشیابی توصیفی ما هیچ کس را با دیگری نمی‌سنجیم و هرکس را با میزان تلاش خودش و نسبت به گذشتهٔ خودش می‌سنجیم، پس شما در این انتخابات فرزند خود را با کسی مقایسه نمی کنید، بلکه به نقاط قوت او رأی می دهید.

پس همه در انتخابات شرکت کنید، فرزند یا دانش آموز شما در مرحلهٔ حساسی از تاریخ به سر برد، همهٔ ما باید در این انتخابات شرکت کنیم و به نقاط قوت نامزد عزیزمان رأی بدهیم.
حالا فکر کنید و ببینید تا چه حد فرزند یا دانش آموز خود را به (من هستم) رساندید؟

مطالب مرتبط

درباره‌ی نویسنده

زمانیان (خلاق1)

Permanent link to this article: http://www.saadat-school.ir/1393/04/%d8%a7%d8%b1%d8%b2%d8%b4%db%8c%d8%a7%d8%a8%db%8c-%d8%aa%d9%88%d8%b5%db%8c%d9%81%db%8c-%d8%aa%d8%a3%da%a9%db%8c%d8%af-%d8%a8%d8%b1-%d9%86%d9%82%d8%a7%d8%b7-%d9%85%d8%ab%d8%a8%d8%aa/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

می‌توانید از این تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>